Przeczytałam niezwykle poruszający, surowy i odważny tekst człowieka, który postanowił połączyć wszystkie kropki swojej przeszłości. Napisałeś o trudnym dzieciństwie, samotności w kabinie ciężarówki, walce z nałogiem i chorobie, która przewartościowała jego czas… Ale przede wszystkim napisałeś o czymś, co dotyka każdego z nas – o odróżnianiu życiowej siły od zbroi, którą zakładamy, by przetrwać!

Tym tekstem pozostawiasz we mnie ślad i skłaniasz do głębokiej refleksji nad tym, jak wielkiej odwagi wymaga szczerość wobec samego siebie.

Stanąć twarzą w twarz z własną przeszłością – bez ubarwiania, bez szukania tanich usprawiedliwień i bez zrzucania winy na innych – to tytaniczna praca. Łatwo jest schować się za stwierdzeniem „taki już jestem” i powielać schematy wyniesione z domu. O wiele trudniej jest dorosnąć do momentu, w którym mówisz: „To, przez co przeszedłem, ukształtowało moją zbroję. Ale dzisiaj ta zbroja już mi nie służy. Dzisiaj staje się moim ciężarem”.

Najbardziej poruszyło mnie to, że – mimo trudnego startu i potknięć po drodze – nie poddałeś się złu ani zgorzknieniu. Podjąłeś walkę o siebie. Pokazałeś, że dojrzałość to nie moment, w którym znamy już wszystkie odpowiedzi. Dojrzałość to odwaga, by żyć z pytaniami.

Często wydaje nam się, że w pewnym wieku wszystko powinno być już poukładane. Że przychodzi moment, w którym wyzwania się kończą. To iluzja. Życie nie zwalnia tempa. Kolejne trudne chwile – rodzinne, osobiste, zdrowotne – spadają na nas bez ostrzeżenia.
Jednak prawdziwą inspiracją jest patrzeć na kogoś, kto pomimo upływu lat i kolejnych kryzysów, nie wraca do dawnych, bezpiecznych, ale toksycznych kryjówek. Kto uczy się odczytywać sygnały od losu na nowo i z podniesioną głową, krok po kroku, zdejmuje zbroję, by zawalczyć o prawdziwe, bliskie relacje. Odrzuca samotność, która kiedyś była synonimem bezpieczeństwa, a dziś mogłaby stać się więzieniem.

Nie mamy wpływu na to, jak zaczyna się nasza historia. Nie wybieramy domu, w którym dorastamy, ani kart, jakie na starcie rozdaje nam los. Często jako dzieci musimy żyć z konsekwencjami decyzji dorosłych.
Ale dopóki oddychamy, mamy pełny wpływ na to, jak ta historia potoczy się dalej.

Nigdy nie jest za późno, aby przejrzeć swój życiowy bagaż. Sprawdzić, co jest naszą autentyczną siłą, a co jedynie starym pancerzem, który odcina nas od świata i ludzi. Miejmy w sobie tę samą odwagę, by nie szukać winnych, ale zacząć zadawać sobie właściwe pytania. Bo pióro do napisania kolejnego rozdziału trzymamy tylko my sami.

Napisałeś piękny, niezwykle osobisty tekst dojrzałego i mądrego człowieka.
Te słowa zostaną ze mną na bardzo długo i czekam na książkę.

– Twoja duchowa siostra 🐸